# Wandel mee met Myrthe Elbers door de Hekslootpolder Sinds de coronaperiode springt Myrthe Elbers om zeven uur 's ochtends haar bed uit om te wandelen. Haar vaste rondje is de Hekslootpolder, vlak over de Vondelweg, waar Haarlem in één stap plaatsmaakt voor ganzen, schapen, mist boven het water, een goudgekleurd Spaarne bij zonsopkomst en de betonnen schuilplaatsen van de Stelling van Amsterdam. *2026-10-03 · natuur · bron: HRLM 105, september-oktober 2026 · https://hrlm.blog/2026/10/03/wandelen-hekslootpolder/* Een paar jaar geleden had Myrthe Elbers iedereen hard uitgelachen die voorspelde dat ze vrijwillig om zeven uur 's ochtends zou gaan wandelen. Het begon in de coronaperiode: het dagelijkse ritje naar kantoor in Amsterdam viel weg, en daarmee kwam er ruim twee uur vrije tijd bij. In plaats van langer in bed te blijven liggen trok ze haar wandelschoenen aan. Achteraf noemt ze het misschien wel de beste beslissing van die hele periode: geen uur heen en een uur terug in de trein, maar 's ochtends en 's avonds door de natuur. "Echt een cadeautje", schrijft ze. Sindsdien loopt ze regelmatig door de Hekslootpolder. Het gebied ligt verrassend dichtbij, maar wie de Vondelweg oversteekt, vergeet meteen dat Haarlem om de hoek ligt. Het lawaai van de spits, tikkende verkeerslichten en scheurende brommers maakt abrupt plaats voor het gekwetter van vogels, ruisend gras en riet en kabbelend water. Geen ochtend is er hetzelfde: soms hangt er een dunne laag mist boven het water, op andere dagen kleurt de opkomende zon het Spaarne goud. Onderweg komt ze geregeld een kleurrijke fazant tegen, die tussen de grazende schapen paradeert alsof hij de koning van de polder is. ## Ganzen en smienten In het voorjaar heb je in de polder het gevoel dat je voortdurend wordt bekeken, en dat klopt: ganzen houden je feilloos in de gaten. Door de verrekijker zie je overal priemende kraaloogjes vanuit de weilanden terugkijken. Hun kuikens ontdek je vaak pas als ze hoog genoeg op de pootjes staan of zoveel dons hebben dat ze net boven het gras uitkomen. In de winter zit het water vol geluid. Nog voor je iets ziet, hoor je het kenmerkende gefluit van honderden smienten vanuit de mist. De eerste keer keek Myrthe verbaasd om zich heen, tot ze de enorme groepen eenden ontdekte die zich bijna onzichtbaar dicht tegen de kant hadden verstopt. Sinds ze van haar moeder een verrekijker kreeg, kijkt ze nog beter om zich heen. Op het Landje van Gruijters kan ze uren turen naar grutto's, kluten, kieviten, tureluurs en sternen. Alleen de ijsvogel is nog nooit in haar kijker verschenen. "Een mooi excuus om morgen weer te gaan!", vindt Myrthe. ## Schuilplaatsen, een fort en Spaarndam De wandeling voert ook door de geschiedenis. Verspreid door de polder staan de betonnen schuilplaatsen van de Stelling van Amsterdam; waar ooit soldaten zaten, lopen nu koeien, paarden en schapen omheen. Midden in het landschap ligt Fort Bezuiden Spaarndam, waar je tegenwoordig op het terras kunt neerstrijken voor een hapje en een drankje. Myrthe ontdekte Fort-Zuid tijdens een van haar wandelingen, komt er sindsdien graag en vierde er niet veel later zelfs haar verjaardag. Wie nog iets verder loopt, komt uit in Spaarndam, volgens haar een van de leukste dorpjes van Nederland. Bij de Kolksluis strijkt ze graag neer voor een drankje, lunch of diner. Met het water, de bootjes en de oude huisjes voelt het als een dagje weg, terwijl je de stad nauwelijks uit bent geweest. ## Altijd iets te ontdekken Een polder lijkt soms wat saai, maar wie werk, telefoon en dagelijkse beslommeringen even loslaat, ziet wat er gewoon is: de zon die glinstert in het water, nieuwsgierige koeien, een kleurrijke zonsondergang, een fuut met jonkies op zijn rug tussen de bootjes, een zwaan die op het ijs danst. In alle seizoenen is het er mooi, of je nu komt voor de vogels, de bootjes, de geschiedenis, de uitzichten of gewoon een frisse neus. Het bijzonderst is het voor dag en dauw, als de stad nog moet ontwaken, of tegen zonsondergang, als de meeste wandelaars allang thuis zijn en alleen wat kleine oogjes vanuit weide en water naar je gluren. Juist dan voel je je even echt onderdeel van de natuur, en besef je hoe bijzonder het is dat zo'n stukje rust zo dicht bij de stad te vinden is. Dat is wat wandelen Myrthe heeft geleerd: je hoeft niet ver weg om het gevoel te hebben dat je er helemaal uit bent. Schoenen aan, de Vondelweg over en goed om je heen kijken. Wie de tijd neemt om stil te staan, ontdekt altijd wel iets moois, zelfs op een plek waar je dacht alles al gezien te hebben. *Tekst en fotografie: Myrthe Elbers.* --- Citeer vrij, met bronvermelding en een link naar hrlm.blog (de url van het record).