{
 "id": 72029,
 "type": "article",
 "url": "https://hrlm.blog/2026/11/03/kunstlijn-atelierbezoek/",
 "title": "Kunstlijn Haarlem: op atelierbezoek bij drie tekenaars",
 "intro": "In november staat Haarlem twee weekenden in het teken van beeldende kunst: op 7, 8, 14 en 15 november opent Kunstlijn Haarlem ateliers, galeries en musea voor liefhebbers. Drie deelnemende tekenaars vertellen over hun werk en waar het te zien is: Elisa Pesapane, Patrick Deen en Margreet Bouman.",
 "date": "2026-11-03",
 "rubriek": [
  "kunst-cultuur"
 ],
 "source": "HRLM 105, september-oktober 2026",
 "image": "https://hrlm.blog/img/72029-1200.jpg",
 "image_alt": "Elisa Pesapane lachend aan een tafel in haar atelier, met een grote tekening van een liggende figuur voor zich",
 "source_pages": [
  "https://hrlm.blog/img/blad-72029-0.jpg",
  "https://hrlm.blog/img/blad-72029-1.jpg",
  "https://hrlm.blog/img/blad-72029-2.jpg",
  "https://hrlm.blog/img/blad-72029-3.jpg",
  "https://hrlm.blog/img/blad-72029-4.jpg"
 ],
 "author": "HRLM, Haarlemse stadsglossy",
 "created": "2026-09-06T07:15:33Z",
 "updated": "2026-09-06T07:15:33Z",
 "licence": "Citeer vrij, met bronvermelding en een link naar hrlm.blog (de url van het record).",
 "body_markdown": "## Elisa Pesapane: het theater van het menselijk leven\n\nElisa Pesapane studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag en Italiaanse letterkunde aan de Universiteit Leiden. Haar werk bestaat vooral uit monumentaal tekenwerk en schilderijen op paneel, regelmatig onderdeel van installaties. De menselijke figuur staat altijd centraal: ze zoekt naar een kern die mensen door tijd en plaats verbindt en vindt die in de expressie van gezicht en lichaam. Haar tekeningen zijn bijna altijd monochroom; het gaat om een blik, een beweging, de manier waarop iemand zijn handen gebruikt.\n\nZe portretteert ook in opdracht en noemt een goed portret moeilijk en fascinerend tegelijk, omdat je in één oogopslag een geschiedenis moet laten zien. Haar tekeningen worden vaak tragikomedies genoemd, geschreven met beelden in plaats van woorden, over geboorte, dood, vreugde, schaamte, hoop en wanhoop. \"Mijn werk is verhalend en literair, en verbeeldt het theater van het menselijk leven\", zegt Elisa Pesapane.\n\nInspiratie haalt ze uit de klassieke oudheid, de renaissance, de middeleeuwen, kunst uit de jaren dertig en de mythologie. Ze is half-Italiaans, groeide deels in Italië op en zegt dat de klassieke oudheid in haar DNA zit. In haar huidige tentoonstelling ODYSSEUS en de verdronkenen en de geredden in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden staat Odysseus centraal; ze schreef er een boek bij, een mythologisch sprookje waarin Odysseus met zijn broertje op zoek gaat naar de verloren mensheid.\n\nTijdens Kunstlijn Haarlem hangt haar werk in Verwey Museum Haarlem, Groot Heiligland 47, onder de titel Haarlemsche salon, Haarlemmers in het werk van Elisa Pesapane. Ze cast Haarlemmers als model, in opdracht en in vrij werk, en brengt portretten uit haar oeuvre bij elkaar waarin lokale kijkers veel bekende gezichten zullen herkennen. Er komen een paar nieuwe portretten bij: een Haarlemmer uit het verleden, een persoon uit het heden en een van Kees Verwey als collega-portrettist, als hedendaagse variant op de vaste expositie Allemaal Haarlemmers.\n\n## Patrick Deen: in essentie een tekenaar\n\nPatrick Deen studeerde eveneens aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Na omzwervingen in fotografie, schilderkunst en ruimtelijk werk richt hij zich nu volledig op tekenen, in grote en kleine houtskooltekeningen. Zijn werk is figuratief, vaak realistisch en neigt naar abstract realisme, met een veelal nostalgische sfeer. Hij werkt graag metaforisch: de objecten die hij neerzet staan voor iets anders, al hoeft de kijker dat niet op te pikken; vaak geeft de titel een hint.\n\nZijn tekeningen ogen precies, soms te precies: een serie werd door toeschouwers aanvankelijk voor foto's aangezien, voor Deen een signaal dat hij te dicht op de realiteit zat. Hij zoekt nog steeds de balans tussen wat naar de achtergrond mag en de details die de aandacht moeten trekken. Houtskool noemt hij een heerlijk materiaal: schilderachtig, maar ook geschikt voor strakke lijnen en textuur. Op dit moment richt hij zich vooral op licht en tonaliteit.\n\nInspiratie zoekt hij dicht bij huis, in objecten uit zijn directe omgeving en 'found footage' uit zijn eigen leven, zoals een intrigerend beeld uit een fotoalbum van zijn overleden grootouders. Wie die mensen zijn weet hij niet, maar ze zijn interessanter om iets mee te doen dan mensen op internet. Op een kunstbeurs herkende hij bij verschillende kunstenaars hetzelfde referentiemateriaal dat hij zelf van het web had bewaard, zoals werk van Ed van der Elske. Sindsdien blijft hij weg van internet; het digitale gebeuren is hij een beetje zat.\n\nDe menselijke figuur vindt hij een mooi onderwerp: bij mensfiguren fantaseren kijkers er meteen een verhaal bij, en zo worden zijn beelden bijna filmstills van een film die niet bestaat. Tijdens Kunstlijn Haarlem is zijn werk te zien in Atelier Stichting Muijs Boedijn, Frankestraat 47.\n\n## Margreet Bouman: een portret van mij is een portret van iedereen\n\nMargreet Bouman volgde de Academie voor Beeldende Vorming (voorheen MO-B tekenen) in Amsterdam. Ze gebruikt altijd zichzelf in haar werk, maar niet als zelfportret: haar kop is een ijkpunt dat de aanwezigheid van de mens in de wereld aangeeft. Haar werk gaat over de spanning tussen het allergrootste, het heelal, en het allerkleinste, de delen waaruit alles is opgebouwd. De kop, en vaak de ogen, vormen de verbinding tussen binnen- en buitenwereld. Eerst tekende ze het hele lichaam, uiteindelijk zoomde ze in op de kop, de plek waar het denken plaatsvindt.\n\nHaar gezicht is een terugkerend sjabloon, maar gelijkenis is niet belangrijk; het gaat om de uitdrukking en de samenhang tussen voor- en achtergrond. Soms hoort ze dat 'die Bouman' eens moet ophouden met die kop. \"Ik gebruik mezelf terwijl het over ons allemaal gaat. Een portret van mij is een portret van iedereen\", zegt Margreet Bouman.\n\nEén periode ging het werk wel over haarzelf. Op weg naar huis na een avond lesgeven aan de Rietveld Academie kwam ze met haar fietswiel in de tramrails en viel op haar gezicht. Haar vriend dekte thuis alle spiegels af, omdat ze niet naar haar beschadigde gezicht kon kijken. Foto's van toen gebruikte ze later voor de serie Hurt Heads, over onmacht, eenzaamheid en pijn. Sinds haar twintigste is ze geïnteresseerd in het werk van Sigmund Freud en zijn idee van het collectieve onderbewustzijn: dat er iets groters is dan het eigen denken en dat alles en iedereen verbonden is. Het onderbewuste speelt bij het maken altijd ergens op de achtergrond mee, intuïtief en niet beredeneerd.\n\nTijdens de Kunstlijn is haar werk te zien in haar atelier, Gedempte Voldersgracht 22."
}