Bert van Schagen: 'Ik kijk niet te ver vooruit'

In zijn huis in de Leidsebuurt, tussen de kunstboeken, de piano en een boek over Kafka, maalt Bert van Schagen (80) zijn koffie met een molen. Vorig jaar oktober kreeg hij de diagnose Alzheimer, volgens hem een lichte vorm. Vooral zijn kortetermijngeheugen laat hem in de steek: in de middag weet hij vaak niet meer wat hij in de ochtend heeft gedaan.

Meteen geaccepteerd

Bert werkte na de mulo bij de Hema in Haarlem, leidde een dagverblijf in Heerhugowaard en was na een studie theologie jarenlang pastoraal opbouwwerker in Amsterdam-Oost en -Zuidoost. Zijn nuchterheid helpt hem nu: de diagnose accepteerde hij direct, het verklaarde waarom hij zaken zo slecht kon onthouden. Zijn dochter maakt zich meer zorgen dan hij; zij wilde meteen dat hij niet meer op gas kookt.

Alles staat in de agenda

Tijdens het gesprek ligt zijn telefoon met agenda midden op tafel. "Daar staat mijn hele leven in." Ook herinneringen aan concerten en diners vervagen; via de agenda haalt hij ze meestal terug. Zijn oriëntatievermogen gaat achteruit: bij een vriendin in Amsterdam-Zuidoost, waar hij al jaren komt, moest hij laatst goed kijken welke kant hij op moest.

Niet somber

Somber is Bert sinds de diagnose niet geworden, al kan hij zich voorstellen dat hij op den duur verdriet krijgt om wat verloren gaat. Hij wil binnenkort iemand benaderen voor zijn administratie en niet te lang wachten met een tweede reis naar New York, waar zijn zoon en schoondochter net een dochter kregen. "Het voorland is tamelijk afschrikwekkend, maar daar ga ik niet met angst en beven op wachten."

Bijdragen aan begrip

Bert werkt mee aan dit interview omdat hij het belangrijk vindt dat mensen met Alzheimer delen hoe ze erin staan: ervaringen kunnen elkaar helpen en bijdragen aan begrip.

Heb jij of iemand in jouw omgeving te maken met een haperend brein? De Sociale Benadering Dementie (SBD) richt zich op de mens achter de dementie en de directe omgeving. Meer weten: socialebenadering@zorgbalans.nl.

*Tekst: Meta van der Meijden. Fotografie: Christhilde Klein.*