Op atelierbezoek bij Imara Reuling in de Waarderpolder

Wie het atelier van Imara Reuling in Het Hoofdkantoor in de Waarderpolder binnenstapt, betreedt een andere wereld. Boomachtige sculpturen reiken tot aan het plafond, wandvullende zwart-witfoto's en tekeningen lijken in elkaar over te gaan. De werken roepen associaties op met lichamen, wortelstructuren, landschappen en onbekende ecosystemen.

Van schets naar ware grootte Reuling studeerde in 2004 af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag en combineert sculptuur, fotografie en tekening. Ze vertrekt vanuit een idee dat ze al schetsend intuïtief laat groeien, maakt het werk eerst in het klein en bouwt het daarna op ware grootte, bijvoorbeeld van gaas met papiermaché, polyester en glasvezel.

Natuur als inspiratie Ze bouwt driedimensionale werelden die ze fotografeert en verwerkt in ruimtelijke objecten, waardoor de grens tussen twee- en driedimensionaal vervaagt. "Ik creëer nieuwe werelden die levend ogen", zegt Reuling. Net als in de natuur stroomt, beweegt en verandert alles; haar vormen vertakken zich en vervloeien. Sommige toeschouwers vinden het werk unheimisch, voor haarzelf gaat het over energie die alles en iedereen verbindt.

Letterlijk in het werk stappen In installaties combineert ze grote beelden, tekeningen en foto's, doorgeschilderd op vloer en muren, zodat de kijker fysiek in haar wereld stapt. "Mijn werk is grenzeloos, er is geen begin en geen einde." In een nieuw wandobject experimenteert ze met bol glas: de vormen willen uitbreken, maar het glas houdt ze beschermd en opgesloten tegelijk.

Verstilling In recenter werk zoomt ze in en laat ze herkenbare elementen als lucht en bodem los. Ze werkt veel in zwart-wit en grijstinten, zodat contour, ritme en ruimtelijkheid alle aandacht krijgen. Verstilde witte objecten zoals Een ontluikend zaadje gaan over groei, transformatie en kwetsbaarheid. De drukke en de verstilde werken bestaan naast elkaar; juist het vele weglaten voelt voor haar als een spannende volgende stap.

*Tekst: Meta van der Meijden. Fotografie: Christhilde Klein.*