Paradijselijk leven in een strandhuisje: 'Het uitzicht verveelt nooit'
De ondergaande zon, spelende kinderen, een zeehondje bij de branding: voor strandhuisbewoners Monique Waals en Bertus van Groenewoud is het uitzicht in Zandvoort een levend schilderij waar ze geen genoeg van krijgen.
In Zandvoort, op het terrein van Kampeer Vereniging Voorwaarts (KVV), staan de strandhuisjes in rijen op het zand. HRLM sprak twee bewoners van de voorste rij: Monique Waals (63) uit Haarlem en Bertus van Groenewoud (77), al zijn hele leven verbonden met dit stukje kust.
Een jeugddroom op palen
Als kind logeerde Monique bij haar oma, die een huisje had op het strand van Hoek van Holland. Daar ontstond haar verlangen naar een eigen plek aan zee. Via een donateurschap van de KVV en een tijdelijke plek kwam ze aan een zelfgebouwd huisje van de vorige eigenaar; na twee seizoenen kreeg ze voorrang op een vaste plek, vooraan bij de strandafgang. Ze is er al vijftien jaar enorm gelukkig mee. Het uitzicht noemt ze een levend schilderij, met elke avond een andere zonsondergang. "Als je hier depressief kunt zijn vind ik dat knap."
Leven met de elementen
Het kamp kent duidelijke regels: na elf uur stilte, en alle losse spullen gaan elke nacht naar binnen, want een windhoos kan zomaar langskomen en dan ligt er in de ochtend een kuub zand op het terras. Daar staat veel tegenover: een zeehondje bij de branding, vallende sterren, zeevonk in het donkere water, en buren die na een zware storm samen de spullen van een buurvrouw onder het zand vandaan halen.
Zes maanden Amsterdam, zes maanden Zandvoort
Bertus woont twee huisjes verderop, in het enige bruine huisje, met een terras versierd met elpees en cassettebandjes. Zijn ouders kwamen hier voor het eerst in 1949, toen de huisjes nog half hout, half linnen waren. Het gezin reisde met de Haarlemse Kikker, de tram van Amsterdam via Haarlem naar Zandvoort, en woonde er het hele seizoen. Bertus ging in Zandvoort naar school en zag het kamp veranderen: van samen zandscheppen bij hoogwater naar steeds meer mooi-weerkampeerders.
Tot zijn honderdste
Bertus staat bij de KVV ingeschreven tot zijn honderdste, nog drieëntwintig jaar te gaan. "Mijn moeder is hier op het strand gestorven. Ik hoop dat dat mij ook gegund is."
*Tekst: Meta van der Meijden. Fotografie: Inge Kaagman.*
Dit verhaal verscheen in HRLM 104, juli-augustus 2026.
Zelf iets gezien of gehoord dat in HRLM thuishoort? Tip de redactie.